Przetrawiam jeszcze raz strukturę mojej twarzy,
Staram się przywrócić wygląd mojego uśmiechu.
Machnięciem pędzla z tysiąca myśli kałamarzy,
Ustalam głębokość mojego wydechu.

Marszczę zaskrzypiałe brwi w każdą stronę,
Staram się przypomnieć, który akcent dzisiaj obrazuje.
Skupiam powoli całą wolę,
Żeby przeciwstawić się myśli, która mnie świdruje.

Poprawiam posturę, prostuje się ospale,
By denerwująca prezencja była w najlepszym stanie.
Odchrząkuje przekleństwa, które okupują me gardło zatwardziale,
Testuje parę kwestii, by dokończyć me umysłu wtórne pranie.

W ten mojego znienawidzonego brata obraz gotowy,
Będący mną, a jednak nie obrazujący mnie wcale.
Konieczność dzisiejszego świata, wykładam sobie do głowy,
Lecz konieczność tego grania gotuje mnie niebywale.

Wychodzę na scenę świata po raz kolejny,
Pełny kłamstw do mnie i ode mnie kierowanych.
Gdzie każdy w pada w udawania koleiny,
By stać się tym, kim jesteśmy pośród swych marzeń biernych.

Lecz kto wie, może przyzwyczaję się do tego teatru,
Gdzie bez przerwy niewygodna maska tkwi na twarzy mojej.
A jej do końca nie zdejmie nikt, mimo woli martwego wiatru,
Póki ona nie stanie się prawdziwą twarzą, podczas śmierci twojej.

Splamionym mieczem się podpieram,
Spływa po nim szkarłatna krew.
W moim ciele powoli siły zbieram,
Lecz wiem jakie to daremne jest.

Spoglądam w ostrze na swe odbicie,
By tylko zobaczyć zniszczonego człowieka.
Nienawidzę siebie za to skrycie,
Bo dałem się tak łatwo pokonać.

Mój przeciwnik, mimo że raniony,
Zbiera się i dochodzi, jakby nigdy nic.
A mój honor tak żarliwie broniony,
Znika powoli w goryczy mej.

Słabną powoli me ręce,
Czuje jak się pochylam coraz bardziej.
Ja tonę w swej udręce,
Nie widząc już celu żadnego.

Ostrze puściłem, upadłem na swe dłonie,
Niczym skamlący pies, stałem na czworaka.
Czuje jak me serce piekielnie płonie,
To śmiertelna rana się rozszerza.

Nie mam już po co wstawać,
Wszystko przecież utracone.
Losowi nie warto więcej szans dawać,
Opadam na ziemie swobodnie.

Czuje na mym ramieniu szarpnięcie,
Ktoś mnie podnosi z mego padołu.
Czuje delikatne pchnięcie,
Bym na kolanach ustał znowu.

To kobieta była piękna,
Uśmiechała się do mnie ciepło,
Otaczała ją poświata białego sukna,
Coś takiego się rzadko powtarzało.

Uśmiechnięta, podała mi rękę,
Wstałem uzdrowiony, bez bólu.
Ukróciła mi moją udrękę,
Przyodziała z powrotem w me szaty.

Dłonią mi drogę wskazała,
Daleko gdzieś widniał nowy cel.
Mimo, że milczała,
Wiedziałem co dalej mam robić.

Zebrałem z podłogi swe ostrze,
Zarzuciłem bezwładnie na ramię.
Resztę potu sobie otrze,
I ruszę dalej w drogę.

Kobieta poszła dalej – kolejnego upadłego szukała,
Co pada na ziemie, gdy chęć śmierci dopada.
Pomagała, bo się Nadzieją nazywała,
Co w niezwykłych przypadkach się w Miłość może zmienić.

Łzy chmur spływają ponuro po szybie,
Gdy pełna żalu postać na siebie dybie.
Niedoceniana, wiecznie upokarzana,
Stara się udawać, że jej dusza nie jest złamana.
Ignorancja ludzka ją dosięgnęła,
Dlatego ostatnia iskra nadziei jej umknęła.

Czym jest rozpacz?

Stara się poskładać pozytywne fakty,
Lecz dopadają ją ciągle nienawiści akty.
Jak to dzień w dzień jej kat ciągle nad głową czycha,
Ta reakcja, gdy się świat przed nią coraz bardziej zamyka.
Uczucie, że nikt jej nie chce zrozumieć,
Ponieważ, to ona jest zła, ona jest w błędzie… dlatego chce uciec.

Czym jest strach?

Cień kolejnego dnia ją dopada,
Straszy po nocach, tuż po tym jak zmrok zapada.
Wizję cierpienia w oczach się pojawiają,
Jak jej prześladowcy jej spokoju jutro nie dają.
Znów skulona, sama, zmuszona do życia,
W tym znienawidzonym świecie, gdzie indywidualizm nie ma praw bycia.

Czym jest odwaga?

Pętla upleciona zwisa, oczekując świtu,
Pod nią stołek, by dopełnić historię mitu.
Postać obserwuje tę pełną nadziei scenę,
Nadzieja, by przerwać tę wieczną, mizerną samoocenę.
Dlatego stołek ją wynosi na ostatnią wyżynę,
Przełyka ostatnią żalu ślinę,
Pętla wykonuje ostatni serdeczny ścisk,
By ofiara nie wykonała ostatni życiowy pisk.
Nadszedł czas ostatecznego odrzucenia losu,
Wraz z podparciem, jako wykonanie ostatecznego ciosu.

Szarpnięcie…

Ręka wyrwała, pętla bezwładnie opadała,
Postać się sama do tego przekonała.
Zeszła z podwyższenia, które wcześniej zapraszało,
By teraz się w dumie od niego oddalało.
Wyszła ona z pokoju, by umknąć tej ponurej scenie,
Już nie chciała oddać swej szansy, nie przy tej cenie.
Łzy chmur płakały teraz nie z rozpaczy,
Lecz z radości wielkiej, dzieła ogromnego nieszczęścia przerywaczy.

Bo to kwestia odwagi,
Stchórzyć, i uciec od własnego życia wagi,
Czy wstać z dumą na tej pokrętnej drodze,
Pomimo ciągłych potknięć, pokazać wszystkim, że się mylą srodze,
I być przykładem tej prawdy, cały nagi,
Że to jest przykład największej odwagi!

誰ですか？

Ręce mnie bolą, lecz ciężarów nie noszę,
Niewygodę materialnego ciała ciągle znoszę,
Kręgosłup wytężam w tych chwilach ciężkich,
By na końcu się pławić w chwilach wielkich.

Qui suis-je?

Siedzę godzinami, acz skazanym nie jestem,
Spisuje magiczne wyrazy czarodziejskim gestem,
Zmuszam do tułaczki mój zawodny umysł,
Bo wiem, że zaraz go opanuje kolejny pomysł.

Wer bin ich?

Oczy łzawią, choć żalu w sercu nie mam,
Chociaż chwilę rozpaczy czasami miewam,
To jednak dalej ciągnę me rzemiosło,
Czekając, by czyjeś uczucie mnie poniosło.

Who am I?

Tym co wskazuje kierunek postępu.
Tym co jest kolejnym z wielkiego zastępu.
Tym co tworzy, nie oczekując w zamian niczego.
Tym co zawsze tworzy coś wielkiego.
Tym co swoje błędy potrafi jasno wskazać.
Tym co wiedzą ciągle musi się wykazać.
Tym co czytać w nieludzkim języku potrafi.
Tym co gwiazdę wywołuje na czarnej małej tafli.
Jednym z tych co wznieśli fundamenty dzisiejszego świata.
Jednym z tych co uczyć się ciągle muszą z wiedzy kwitnącego kwiata.
Jednym z tych co raz się narodzili by wiecznie tworzyć.
Jednym z tych co już nigdy ostateczny sen nie może zmorzyć.

Kim jestem?